Als zelfs goud niet meer blinkt

De terugval in de goudkoers hoeft op zich niet te verbazen. Wel de orde van grootte van de aanpassing waarmee in één klap de winst van de afgelopen twee jaar werd teniet gedaan. Zelfs na een verzesvoudiging over de laatste 15 jaar, blijft het nog even slikken bij zo’n geweld.

De richting die de goudkoers nu is ingeslagen, is echter minder verrassend : We hebben immers steeds voor ogen gehouden dat de evolutie van de goudkoers sterk gecorreleerd was met de stijgende welvaart van de middenklasse in India, Rusland en China.  Het gecumuleerde vermogen van deze snel groeiende groep werd voor een substantieel deel –rechtstreeks of onrechtstreeks en voor zover mogelijk – geïnvesteerd in goud, eerder dan aandelen, obligaties of deposito’s.

BPicture1

De meeste commentatoren wezen bij de verklaring van de stijgende goudprijzen , echter verkeerdelijk in de richting van de vermeende eigenschap van het edele metaal als indekking tegen inflatie.  Gelet op de globale tendens om door middel van agressieve monetaire expansie tot een revitalisering te komen van de diepgetroffen wereldeconomie, leek dit op het eerste zicht steekhoudend. De kans dat monetaire groei tot een substantiële toename van de inflatie leidt is immers niet ondenkbaar.  Deze redenering won daarenboven aan kracht door de scherpe toename aan risicoaversie van brede lagen van het beleggerspeloton, zowel bij institutionele als private investeerders. De kostprijs van het aanhouden van het renteloze goud, met name de korte termijnrente, nam daarenboven spectaculair af. Deze laatste trend is zeker nog niet onderbroken terwijl ook de risicoaversie slechts tegen een tergend traag tempo terug in de richting van zijn langjarige gemiddelde tendeert. ( De implosie van het Cypriotische financiële systeem en de onnodige uitspraken over de garantie van spaardeposito’s boven 100.000 euro hebben hieraan zeker geen goed gedaan).

De zware daling in de goudprijs geeft mijns inziens twee elementen aan : enerzijds wordt er op korte termijn steeds minder rekening gehouden met een ontaarding van de inflatie. Integendeel, zoals we ook steeds beweerd hebben, leidt de huidige monetaire expansie, niet tot inflatie en kan er hooguit sprake zijn van een (geslaagde) afwending van een potentiële deflatoire ontaarding . (Dit kan overigens snel wijzigen, maar daaromtrent is er nog geen enkele indicatie)   

Overigens moet erop gewezen worden dat goud als belegging in het verleden een weinig efficiënt instrument is gebleken als bescherming tegen inflatie, maar dat is wellicht ook het gevolg van de restricties op het aanhouden van goud, zoals dat gold van 1930 tot 1970 in de VSA.     Deze overheidsreglementering werd destijds ingevoerd door President  Roosevelt om Amerikaanse burgers te beletten om hun spaargeld te onttrekken aan het financiële systeem, zodat de groei van de geldmassa de economie wel degelijk ten goede zou komen en niet kon worden “opgepot” via goudbeleggingen. Dit veroorzaakte overigens een fundamentele underperformance van goud over zeer lange termijn, in vergelijking met aandelen of vastgoed.

De voornaamste oorzaak van de recente terugval van de goudprijzen kan eenduidig worden toegewezen aan de bruusk neerwaarts bijgestuurde groeiprognose voor India en China. Hiermee valt de voornaamste vraagfactor naar goud terug op een veel lagere volumes, waardoor de goudprijzen op deze niveaus niet meer verantwoord konden worden.

Dit geldt overigens ook voor diverse andere metalen, zoals zilver of palladium die in het zog van de goudprijzen een even spectaculaire duik hebben genomen.

 

Vanuit economisch standpunt is echter vooral de evolutie van de koperprijs van belang. Dit bleek in het verleden immers een uitstekend graadmeter van de economie van groeilanden in het algemeen, maar China in het bijzonder. De recente terugval vormt de zoveelste indicatie van een fundamentele neerwaartse bijstelling van de (onmiddellijke) groeivooruitzichten.  Voor aandelenmarkten mag men echter geen voorbarige (negatieve) conclusies trekken : Beurzen hebben op langere termijn immers meer baat bij een stabilisatie van de inflatie en moderate economische groei in plaats van te bruuske en onhoudbare opstoten.

Dit bericht werd geplaatst in beurs,conjunctuur en getagd door Stefan Duchateau . Bookmark de permalink .

Over Stefan Duchateau

Stefan Duchateau is adviseur bij de Argenta Groep en voorzitter van de diverse beleggingsvennootschappen van deze groep. Hij doceert o.a. Portfoliomanagement, Financial engineering en Financieel risicobeheer aan de HUB (Brussel), Security selection, Portefeuillebeheer en beleggingsleer aan de KU Leuven en Financial derivatives aan de UHasselt. Bij Argenta richt hij zich ondermeer op het financieel en risicobeheer, het strategisch beleid en de uitbouw van de beleggingspijler van de bank- en verzekeringsgroep. Dit houdt onder meer de ontwikkeling in van beleggingsproducten en het beheer van beleggingsfondsen. Prof. Dr. S. Duchateau studeerde af als handelsingenieur en is doctor in de Toegepaste Economische Wetenschappen.

Één reactie op “Als zelfs goud niet meer blinkt

  1. Mmm, vraagje: met “Expertenblog” bedoelen jullie *door* experten of *voor* experten?

    Met andere woorden: de informatie op deze pagina is goed en interessant, maar ik geef toch echt wel de voorkeur aan een schrijfstijl die aangenamer is om lezen (denk aan een Pascal Paepen of een Joris Luyendijk).

    De verleiding is groot om te vervallen in een economisch jargon voor kenners, maar dit lijkt me niet echt passen bij Argenta…

Reacties zijn gesloten.