Over hoogtevrees en snoekduiken

De combinatie van de  recente cijfer over consumentenvertrouwen en de huizenprijzen in de VSA joegen de Amerikaanse aandelenbeurzen naar nieuwe all time highs. Niet ten onrechte overigens: De bedrijfsresultaten ogen bijzonder stevig en geven –ondanks de zwakke economische conjunctuur wereldwijd- nog steeds enige groei te kennen. Niets spectaculairs, maar wel oerdegelijk. Lees verder

Het succes van de monetaire politiek wordt (mee) bepaald in een Chinese varkensstal

Vrees niet voor een goedkope schimpscheut. Dat is niet aan ons besteed. De inspanningen van de monetaire overheden wereldwijd zijn absoluut nodig om de globale economie van de nodige zuurstof te voorzien. Dat deze stimulerende politiek overigens niet zonder gevaar is, is open deuren intrappen. Het gevaar van niet-interventie is immers veel groter. Overal, behalve in China … Lees verder

Eén-armige economisten gevraagd

Toen Ronald Reagan het (weeral) danig op de heupen kreeg van de eindeloze uitweidingen van zijn economische adviseurs en vooral het gebrek aan éénduidige conclusies uit hun doorwrochte analyses, riep hij in vertwijfeling uit: “bring me a one-armed economist”. Zijn stafmedewerkers keken verbaasd op en vroegen waarom. Het antwoord van de President was tegelijk laconiek als gemeend: “Ik ben deze besluiteloosheid beu: always on the one hand this, but on the other hand that …”  Voor een goed begrip: Hij had dit grapje vooraf als een uitgehaald met zijn juridische adviseurs. Maar indien Ronald de speech, die Bernanke gisteren afleverde, zou hebben gehoord, dan zou hij ons zijn legendarische one-liner zeker in herinnering brengen. De Voorzitter van de Amerikaanse Centrale Bank gaf immers het perfecte voorbeeld hoe op een eenvoudige vraag een zodanig onduidelijk antwoord kan worden geformuleerd dat iedereen met onzeker gevoel naar huis gaat.

De vraag was nochtans simpel : Lees verder

Windstilte (zoals altijd, tijdelijk)

Weinig nieuws onder de economische zon. Maar ook dat is geen onbelangrijk gegeven voor beleggers. De globale economie houdt zijn sukkeldrafje nog even aan maar de meeste aandelenbeurzen klokken record na record af en weten de bereikte niveaus telkens met glans te verdedigen in het vooruitzicht van een wereldwijd en substantieel herstel van de economische activiteit. De hoop op een dergelijke ontwikkeling wordt gevoed door de bijzonder expansieve monetaire politiek in Europa en de VSA, hetgeen zelfs zeer extreme vormen aanneemt in Japan.

Lees verder

Sparen : Euvel of weldaad ?

In diverse commentaren wordt er flink ingehakt op het “oppotgedrag” van de Belgische spaarders: Enerzijds als ultiem bewijs van (het gebrek aan) investeringscultuur waardoor het nodige risicodragende kapitaal niet meer kan worden aangetrokken om de economie uit zijn diepe slaap te doen ontwaken. Anderzijds wordt op basis van deze oppervlakkige redenering ook een dankbaar excuus gezocht en gevonden om deze massa spaargeld als aanvullende bron voor belastingsinkomsten te beschouwen. Dit (uiterst) negatieve, maar nogal doorzichtige signaal van verhoogde belastingen, volstaat echter niet om de beoogde gedragswijziging te veroorzaken. Maar dat is natuurlijk niet de hoofdbedoeling van de taxatievoorstellen …

Een belangrijkere vraag is echter ook of “sparen” op zich nu als een euvel dan wel als weldaad voor de economie moet worden beschouwd. Lees verder

Dansen rond het Europese ziekbed

Het feestgedruis op de aandelenmarkten houdt nog wel even aan, ondanks een achtergrond die zich vooral kenmerkt door teleurstellende economische prestaties. In eerste instantie vormt dat nog geen te ernstig probleem want precies deze zwakke conjunctuur voedt tegelijk de hoop op doortastende monetaire maatregelen, (nog) lagere rente en doelgerichte investeringsimpulsen. Lees verder

Besparen of niet ? Dat is niet de vraag …

De discussies over de zin of onzin van het aanhouden ( en desnoods zelfs nog verscherpen ) van de opgelegde besparingen in de Eurozone bereiken stilaan hun dieptepunt. De standpunten lijken steeds meer op karikaturen met weinig ruimte voor nuance – of erger- voor de onderliggende realiteit. In het meest voorkomende geval zijn deze enkel nog gericht op profilering en staan veraf van de doelstelling om vanuit een doordachte analyse tot meer evenwichtige maatregelen te komen om enerzijds de terugval in de welvaart in Zuid-Europa af te zwakken maar anderzijds ook het noodzakelijke herstel van de competitiviteit. Zonder dit laatste gegeven heeft het immers allemaal weinig zin: De besparingen remmen dan alleen maar de interne economie af en verdiepen en prolongeren de recessie in een uitzichtloze negatieve spiraal. Lees verder

Zero : The final frontier

Nog even wachten en de Europese korte termijnrente gaat zelfs voorbij de ultieme grens: het nultarief.  Nog niet direct van toepassing voor spaarders of interbancaire leningen, maar wel voor banken die hun overschotten wensen te parkeren bij de ECB. De doelstelling is duidelijk: De liquiditeiten die de Centrale banken overvloedig ter beschikking stelt, dienen nu om de economie te ondersteunen en niet langer om de onevenwichten op bancaire balansen te corrigeren. Lees verder