Yes, we can … go higher on Wall Street

Nog net voordat het gordijntje van het eerste verkiezingshok in de VS opzij werd geschoven, gaf Fed-voorzitter Yellen nog een laatste monetair duwtje in de rug van haar machtige maar weinig populaire baas in het Witte Huis. Ronduit aandoenlijk hoe de monetaire politiek van dé economische supermacht op onze planeet wordt gedomineerd door een louter politieke agenda. We gaven het al geruime tijd geleden en dit bij herhaling aan dat de agressieve stimulering, via lage rente en vooral via het massaal opkopen van overheids- en bedrijfsobligaties op de financiële markten, zou eindigen op 30 oktober 2014. Geen dag eerder of later. De monetaire overheid had immers de strikte opdracht voor ogen om de economie en werkgelegenheid maximaal van adrenaline te voorzien in het licht van de halftermijnverkiezingen in de Amerikaanse Senaat. Uit opiniepeilingen bleek immers dat de Democraten ook daar hun meerderheid dreigden te verliezen zodat alle zeilen moesten worden bijgezet om het tij te keren. Lees verder

Sushi bij de Chinees

We hadden het niet op het menu verwacht. We keken misschien te reikhalzend uit naar een doortastend stimuleringspakket van de Chinese overheid. De noodzaak was (en is) er, de mogelijkheden zijn er en er is niets wat in de weg staat van een massieve monetaire injectie om de Chinese economie terug op een hoger groeipad te brengen. En (puur bijkomstig natuurlijk) het zou de West-Europese economie een positieve impuls kunnen geven die in onze contreien bijzonder welkom zou zijn. Lees verder