Een zero bond, perpetual

Eeuwigdurende overheidsobligaties, aan nulrente …

Ook in de jaren tachtig kon de juiste partijkaart erg nuttig zijn om, met enige gezwindheid, de trappen van de hiërarchie van het Belgische overheidsapparaat te beklimmen. Maar een belangrijk verschil met de huidige situatie is wel dat men toen een gezonde dosis humor moest hebben. Een van de meest succesrijke ambtenaren combineerde beide eigenschappen en vond zichzelf terug aan de top van de toenmalige dienst die instond voor de uitgifte van Belgische overheidsobligaties. In die periode werden de jaarrendementen nog uitgedrukt met twee betekenisvolle cijfers voor de komma en deden de decimalen er weinig toe. Nu resten er enkel nog decimalen. Lees verder

Anything goes! *

Bij dergelijke zeldzame momenten moet je even blijven stilstaan: alles stijgt … (bijna alles, toch).

Obligatiekoersen worden verder opgejaagd door het QE-programma van de ECB, de negatieve inflatieverwachtingen en de afnemende vrees voor een implosie van de eurozone. De aandelenmarkten geraken steeds meer opgewonden door het vooruitzicht van hogere bedrijfswinsten in een context van blijvend lage rente en afnemende risicoaversie. De dollar klimt door de verwachte toename van het renteverschil met de eurozone. Chinese aandelen zetten hun spectaculaire herstel voort, terwijl zelfs de olieprijs weer wat terrein wint, (onterecht) anticiperend op interne politieke veranderingen na de troonswissel in Saudi-Arabië. Lees verder

Het jaar van de wielewaal

Deze gevederde, felgekleurde telg uit ons dierenrijk staat enerzijds gekend om zijn uitmuntend gezang en anderzijds om zijn schuchtere en onrustige karakter.

2014 is dan ook bij uitstek zijn jaar geworden. De aanhoudende onrust en het nerveuze gewoel op de aandelenmarkten drong schuchtere beleggers telkens terug naar veilig gewaande schuiloorden. Keer op keer echter bleken de financiële markten overdreven te hebben gereageerd op wat al snel een vals alarmsignaal bleek te zijn. Het jaar eindigde dan ook op een vrolijke noot, tenminste voor zover men in zijn beleggingsportefeuille vooral accenten had gelegd in Amerikaanse en Chinese aandelen en staatsobligaties uit de eurozone. Lees verder

Blaffende Grieken bijten niet.

Leid uit deze titel niet te snel af dat wij ons laatdunkend willen uitdrukken over de verzuchtingen van de Griekse bevolking, die zich nu kristalliseren in de potentiële verkiezingsoverwinning van een extreme partij. Iedere analist die zich boven de obligate ideologische standaarduitspraken van een extreemlinkse partij weet te verheffen, merkt snel dat de groeiende populariteit van de antiregeringspartijen in Griekenland hun draagvlak vinden in de opgehoopte frustratie over het gevoerde beleid. En dat is minder gericht tegen de Europese Trojka (zoals in onze pers meestal naar voren wordt geschoven) maar vooral tegen het feit dat Griekse machthebbers zich in de aanloop van de crisis van 2010 op manifeste wijze wisten te bedienen van de voordelen van de Muntunie, terwijl de huidige regering vooral uitblinkt in het doorschuiven van de nadelen naar andere groepen en het afschermen van de eigen belangen – alleszins in de ogen van een groeiend aantal Griekse kiezers … Lees verder