Moppersmurf

Net als ons witgemutste en blauwgesmurfte idool haten wij (ongeveer) alles. Om wat preciezer te zijn: alles wat de normale werking van financiële markten in de weg staat, zeker in de huidige context met beperkt opwaarts potentieel van de LT-rente en economische groei die meer dan voldoende is om zowel bedrijfsresultaten als werkgelegenheid naar een recordniveau te stuwen, zonder hierbij inflatiegevaar te veroorzaken.

Gesteund door risicopremies die nog steeds een ruime buffer aanleggen voor (onvermijdelijke) toekomstige schommelingen en extreem lage verwachte volatiliteit (afgeleid uit de optiemarkten) wisten een belangrijk aantal wereldbeurzen recent nieuwe recordniveaus te verkennen. De Dax-index in Duitsland , S&P Composite, Dow Jones en Nasdaq in the VS maar ook de algemene MSCI Europa-index bereikte een ongezien prijspeil, hetgeen helaas ook de ingedommelde doemdenkers deed ontwaken. Hun reactie is al even voorspelbaar als een regenbui in november. Lees verder

Over korte benen

Vraag ons niet om partij te kiezen in het Spaans-Catalaanse politieke conflict. We wagen ons immers liever niet aan een keuze tussen de ijzeren greep van een unitair regime en zeemzoet regionalisme. Vooral niet wanneer de eerstgenoemde groep zich van een soort buitensporig geweld bedient dat zelfs de hertog van Alva zou weten te bekoren en wanneer de tegenstrever zich beroept op zijn of haar superioriteit (van economische of enige andere orde). De gewaagde gok van de Catalaanse leider om te zwaaien met de nucleaire optie van afscheiding, lijkt zich momenteel alleszins in zijn nadeel te ontwikkelen nu het Catalaanse middenveld twijfelt en hij op de linkerflank met scherp wordt beschoten door radicale medestanders. Het vage antwoord van maandag op de vraag van Madrid of de onafhankelijkheid van de regio nu al dan niet werd uitgeroepen tijdens de lange redevoering van de Catalaanse parlementsvoorzitter op 12 oktober, legt de bal in het kamp van Madrid waar een drieste Premier (en een vervaarlijk ronkende vicepremier) met hel en verdoemenis dreigen. La Teoría del Loco – zoals u zich weet te herinneren. Lees verder

The Madman theory ( of te weten: La Teoría del Loco)

Omdat er (meer dan) ernstige twijfels waren gerezen over de geestelijke gezondheid van de Amerikaanse president, werd besloten om hem de toegang tot de nucleaire lanceringcodes te ontzeggen. Een eenvoudige ingreep volstond hier voor. De zittende president werd immers tot een wanhoopsdaad in staat geacht omdat hij maar niet wilde begrijpen dat een akkefietje als het Waterschadeschandaal tot een dergelijke proportie kon worden opgeblazen, terwijl dit voorval geen enkel politiek belang had. Nixon wist zich immers herverkozen met een (ongeëvenaarde) voorsprong van 18 miljoen stemmen op zijn tegenstander (die zelfs binnen eigen rangen erg omstreden was). Lees verder