Met de fanfare op kop

Beleggen was in 2019 zo eenvoudig als het maken van technomuziek. Tot nu toe alleszins. De wereldwijde beursindex[i] steeg sedert het jaarbegin met ruim 20 %. Alles wat je maar hoefde te doen was rustig blijven zitten, geduldig wachten, soms wat bibberen en geloven dat alles vrij snel weer goed zou komen, na het afzichtelijke mistasten van de Amerikaanse centrale bank, die de aandelenmarkten tijdens het memorabele 4de kwartaal van vorig jaar wereldwijd de dieperik instuurde. Lees verder

Geen ja, geen neen

Of je nu een voorstander of een tegenstander bent, één zaak moet je de Amerikaanse president nageven: hij speelt de hoofdrol in zijn eigen leven. Op een Oscarnominatie zal hij echter niet moeten rekenen, gelet op de politieke overtuiging van de jury. Maar over de integriteit van deze laatste groep hebben we ook zo onze twijfels. Bij de allereerste uitreiking van dit zeer gegeerde beeldje werd immers aan de kandidaat die veruit het meeste stemmen had gehaald, deze ultieme erkenning op het allerlaatste moment geweigerd. Ondanks zijn enorme populariteit en de glansrol in talrijke kaskrakers werd Rin Tin Tin toch gepasseerd. Met als reden dat hij maar een hond was[i]. Lees verder

Zing, vecht, lach, bid, huil en bewonder

Bewondering mag je alleszins tonen voor de recente prestaties van de aandelenmarkten. Ondanks de geopolitieke dreigingen wisten de meeste beursindices, zelfs in Europa maar zeker in de VS, nieuwe topniveaus te bereiken. In Europa betreft het echter slechts een nieuwe prijspiek over de laatste 4 jaar. Het niveau van voor de grote crisis van 2008 ligt echter nog 10 % boven onze Europese hoofden. Voor een goed begrip, de in het groen weergegeven index betreft de eurozone, uitgedrukt in prijstermen. Uitgedrukt in returntermen (inclusief de uitgekeerde dividenden) ligt het precrisisniveau al sedert eind 2013 achter ons.

Lees verder