Waardig ouder worden.

De onvermijdelijke rimpels staan haar goed, de Fed-voorzitter. Vermits zij zelf al meerdere malen te kennen heeft gegeven een bloedhekel te hebben aan de term “voorzitster”, houden we dan ook vast aan het generische masculinum. Dat doen we ten dele omdat de consequente, ongemarkeerde vorm bij titulatuur bijdraagt tot het wegwerken van genderongelijkheid, maar vooral toch uit diep respect voor deze rots in de branding en haar duidelijke politiek. Zo was ook de recente verhoging van de beleidsrente ruimschoots op tijd gesignaleerd aan de financiële markten, zodat niemand zich daar in zijn soepje dreigde te verslikken bij het vernemen van het nieuws dat de Amerikaanse centrale bank, om eventuele inflatiespanningen de pas af te snijden, een (beperkte) verstrakking van het monetaire beleid wenselijk vond. Een verdere verhoging met 25 basispunten wordt ten vroegste in december of januari verwacht en is alleszins momenteel totaal onnodig.

Lees verder

And the winner is ….

Wie deze wedstrijd wilde winnen, moest over een degelijke organisatie beschikken, doortastend zijn in de uitvoering van een uitgekiende strategie en zijn medewerkers zodanig weten te motiveren dat ze hun beste niveau konden halen als het echt om de knikkers ging. Deze ultieme krachtmeting vond naar aloude gewoonte plaats vlak na de Britse parlementsverkiezingen. Lees verder

Nog snel een laatste aanbeveling aan de mieren (net nu ze de wereld definitief gaan overnemen)

Dat de mensheid beweert zich op de hoogste sport van de evolutionaire ladder te bevinden, wordt door de overige leden van het dierenrijk slechts op een meewarig stilzwijgen onthaald.

Hoe kan een soort een dergelijk waanbeeld koesteren wanneer ze zich enkel weet te onderscheiden door onnoemelijke wreedheden tegen haar groepsgenoten en een meedogenloos juk oplegt aan andere schepselen? Daarenboven blijkt deze ondersoort van -min of meer- rechtoplopende mensapen niet te kunnen weerstaan aan een compulsieve drang naar zelfdestructie waarmee op onnavolgbare wijze de eigen omgeving systematisch onleefbaar wordt gemaakt. Lees verder

Kaaik! Kaaik! Een vliegmachien

We turen al een tijdje ongeduldig de einder af op zoek naar de ijzeren vogel die de Amerikaanse president naar onze contreien moet voeren. We willen er namelijk graag als eerste bij zijn om deze veelgeplaagde man ook eens wat goed nieuws te brengen, nu hij vanuit alle denkbare hoeken (gelukkig slechts figuurlijk) onder vuur wordt genomen. Lees verder

Een zondagnamiddag in 1973

Stel er u vooral niet te veel bij voor. Gewoon een saaie dag, het had juist geregend (of het moest nog beginnen, zo precies weten we het niet meer) en voor de rest een zwart-wit tv, met weinig soeps in de aanbieding. Maar de Belgische atletiekfederatie telde toen een paar toplopers op de langeafstandsdisciplines in haar rangen, zodat een rechtstreekse uitzending van de 10.000 meter finale misschien toch wat kijkers aan de buis kon kluisteren, al was het maar bij gebrek aan alternatief.

Het onverwachte wedstrijdverloop liet een onuitwisbare indruk en een paar wijze levenslessen na. De immer verdienstelijke Willy Polleunis zag zijn kans immers schoon om eindelijk uit de schaduw te komen van iconen als Gaston (intussen baron) Roelandts en snelde in de laatste rechte lijn de Olympische medaillewinnaar zowaar nog voorbij, zonder voordien ook maar een meter kopwerk te hebben verricht. Het talrijk opgekomen publiek reageerde eerst verontwaardigd maar begon toen enthousiast te joelen. Onze protagonist interpreteerde het signaal echter volledig verkeerd, begon te vertragen om breed zwaaiend de onverwachte, aanmoedigende kreten uit de tribunes dankbaar in ontvangst te nemen. Deze waren echter niet voor hem bestemd maar voor zijn aanstormende rivaal Karel Lismont, die hem op de streep nog nipt wist te remonteren.

Uit dit voorval vallen (minstens) 1002 lessen te trekken. Vooreerst: luister nooit naar het publiek, dat immers enkel uit is op leedvermaak, oppervlakkig vertier en goedkoop plezier. Vervolgens: pas altijd op met belastingbeambten (zoals de eerder genoemde Karel), zwaai niet onnodig met je armen, want dat kost alleen maar energie, en maak nooit te vroeg een overwinningsgebaar want dan verlies je niet alleen de wedstrijd maar ook je cool

Het voorval kwam ons onbewust terug aangevlogen na de overwinningsgebaren uit het Macron-kamp. De financiële markten reageerden uitbundig op de voorlopige overwinning van de centrumkandidaat en het renteverschil tussen Frankrijk en Duitsland zakte in elkaar als een mislukte soufflé. Terecht, overigens, met als bijkomend gevolg dat ook de renteverschillen van Spanje en Italië in belangrijke mate hun voorafgaande opsprong wisten te corrigeren.

Grafiek 1: Evolutie van het renteverschil op 10-jarige overheidsobligaties tussen Frankrijk, Spanje en Italië met Duitsland

Het gevreesde scenario, waarbij door de politieke versplintering in het centrum, de kiezer alleen nog met twee extreme kandidaten naar de tweede ronde van de presidentsverkiezingen dreigde te worden gestuurd, was immers overtuigend afgewend.

Maar het publieke gejoel op die saaie zomerdag in 1973 indachtig, hopen we niet op al te voorbarige zegegebaren. De wellicht minder gedetermineerde kiezers in het politieke centrum zouden zich immers de overwinning alsnog kunnen laten ontglippen wanneer ze collectief vergeten naar het kieshokje te trekken.

Een dergelijke ontwikkeling zou dan een schokgolf over de financiële markten laten trekken, die echter snel opnieuw zou ombuigen in een aankoopaangelegenheid, zoals dit het geval was na de brexit, de overwinning van Trump en het Italiaanse referendum. De initiële schrikreactie zal immers snel nadien een versterking van het pro-Europese front inhouden, want ieder voorstel van de (eventuele) extreme presidente, zoals een referendum over het verlaten van de EU en de muntzone, zal opbotsten tegen een ostentatief en onverzettelijk “non”.

Zo zien we het graag: een president(e) zonder al te veel macht en onvoorspelbaarheid in zijn of haar effectieve beleid. Bij beide kandidaten lijkt ons dit gewenste scenario aan te bieden zodat we het op middellange termijn (zoals meestal …) wel zien zitten op de financiële markten.

Intussen herstellen de verwachte inflatie-indicatoren zich geleidelijk maar nog steeds zonder hierin enige dreiging te zien, zodat de Amerikaanse centrale bank niet moet overgaan tot een versnelde reeks van renteverhogingen of de ECB voortijdig niet dient af te wijken haar quantitative easing-programma en vandaar er van de Europese LT-rente geen al te bruuske opwaartse bewegingen moeten worden verwacht.

De kans op een beslissing tot verhoging van de Amerikaanse beleidsrente op de volgende FOMC-meeting van de Federal Reserve op 3 mei e.k. wordt bijzonder laag geschat (minder dan 5 %). Er is tot nu toe immers geen enkele aanleiding tot een verdere afkoeling van de Amerikaanse conjunctuur. Integendeel, alle conjunctuurindicatoren wijzen op een afnemend momentum van de economische groei, terwijl de loonmassa slechts tegen een bescheiden tempo toeneemt. (Hoewel er in het dienstensegment wel degelijk merkbare stijgingen worden waargenomen.)

Tabel 1: Toegemeten kans op een stijging van de Amerikaanse beleidsrente (+25 basispunten)

FOMC Meeting Minstens nog 1 verhoging Minstens nog 2 verhogingen Minstens nog 3 verhogingen
mei 5%    
juni 66% 3% < 1%
juli 71% 11% 4%
september 82% 34% 6%
november 83% 36% 16%
december 89% 53% 18%
       

De eerstvolgende opwaartse sprong in de beleidsrente wordt verwacht in juni. Aan een volgende toename wordt weliswaar vanaf september enige kans gegeven maar slechts in december klimt de verwachting hierop boven de 50%, het niveau waarop de Fed (gewoonlijk) ingrijpt. Het meest plausibele scenario blijkt er dus in te bestaan om, na de stijging in maart, nog twee verdere opwaartse bewegingen door te rekenen: een zeer waarschijnlijke verhoging in juni of juli met 25 basispunten en een minder waarschijnlijke verdere stap in december. De kansen op nog een vierde renteverhoging (noch ons scenario, noch dat van Yellen) in 2017 zijn intussen drastisch afgenomen.

De verrassingsindex van de Amerikaanse economie (die de gepubliceerde waarden van conjuncturele indicatoren afzet ten opzichte van de initiële verwachtingen) duidt alleszins op een licht dalend groeipad, hetgeen – op zijn minst gezegd – geen alarmerende signalen uitzendt over een potentiële oververhitting die bestreden zou moeten worden met dramatische verhogingen van de beleidsrente.

Grafiek 2: Verrassingsindex Amerikaans economie

De verwachte bedrijfsresultaten in de meeste landen zijn echter aan een substantiële remonte toe, tegen de achtergrond van relatief lage LT-rente en voldoend hoge verwachte risicopremies. De financiële context oogt vandaar niet al te slecht (op een potentiële Franse oprisping na). De globale economie doet het redelijk goed (met ongeveer 4 % verwachte reële groei), maar zonder enig gevaar op een versnelling van de inflatie, gelet op de moderatie in de verwachte conjunctuur, zowel in de VS, het VK en – last but not least -– China, waar ondanks de sterk opgesmukte gepubliceerde groeicijfers, de verwachte conjunctuurindicatoren wijzen op een afname van het groeitempo.

De eurozone blijkt zowaar nog een sterkhouder te zijn met beter dan verwachte groeicijfers uit Spanje en stevige cijfers uit Duitsland. De Europese industriële conjunctuurcijfers wijzen alleszins op mooi(er) weer.

Grafiek 3: Conjunctuurindicator Industrie eurozone

Het aandelenpercentage in onze profielfondsen blijft vandaar overwogen, met een gewicht dat zich duidelijk boven het richtniveau in het algemeen en in het bijzonder met betrekking tot Europese en (de meeste) Amerikaanse aandelen, aangevuld met groeilanden, waarbij we ons weliswaar hoofdzakelijk beperken tot India, consumptiegerelateerde aandelen in China en in eerder marginale orde, Brazilië.

Sectoraal blijven de accenten in de aandelencomponent gericht op veiligheid, water, (digitale) technologie, de duurzaamheidthematiek en pharma & biotech.

De obligatieposities werden verder geleidelijk verkort en bestaan hoofdzakelijk uit posities in overheidsemissies tot 2021 van Spanje, Italië, Ierland en Polen, waar van de lage stand van de verwachte inflatie gebruik wordt gemaakt om “gewone” staatsobligaties in te ruilen voor inflation linked bonds. In marginale orde worden deze posities aangevuld met bedrijfs- en overheidsobligaties uit groeilanden, met ook hier een accent op India en – recent – Brazilië.

In Noord-Korea beleggen we vooralsnog niet. Wij vertrouwen dat zaakje ginds niet en houden het voor u met enige argwaan in de gaten.

 

 

1000 bommen en granaten

Thuis ligt hij weliswaar aan een leiband maar in het buitenland mag de nieuwbakken Amerikaanse president het vuile werk opknappen waar zijn voorganger zijn intellectualistische neus voor ophaalde. Deze kans werd met beide (al dan niet kleine) handen aangegrepen om aan zijn nog prille presidentschap toch enige allure mee te geven. Hierdoor wordt vermeden dat de politieke macht te veel wordt uitgehold en de president volledig vleugellam wordt gemaakt na de reeks vernederende politieke nederlagen die hij moest ondergaan. Ondanks de expliciete verkiezingsbeloften komt er (vooralsnog) geen muur (want dat kost de staat Texas hopen geld), geen verscherpte visumplicht (want dat geraakt niet voorbij een essentiële toets aan de Grondwet) en geen afschaffing van Obamacare (want het alternatief is te onduidelijk). De nieuw verkozen President heeft echter ook een aantal maatregelen in petto die het Republikeinse establishment wel ziet zitten, zoals belastingverlagingen en infrastructuurwerken en daar is daadkracht en een stevig binnenlands politiek platform voor nodig. Lees verder

Pantoffelheld

Eindelijk een korte periode met wat welgekomen regendruppels die verfrissing weten te brengen op de financiële markten. Deze waren immers intussen kurkdroog komen te staan nadat zowat alle hoopgevende berichten (vooral in en vanuit de VS) grotendeels in de koersen verwerkt waren en nu telkens moeten worden afgetoetst aan concrete investeringen, consumptieve bestedingen en gerealiseerde bedrijfswinsten. Lees verder

Neem geen vlieglessen van een slang

Een journalist kreeg destijds de zeldzame kans voor een interview met J. Pierpont Morgan, een beursmagnaat, kettingroker en kunstverzamelaar die in 1895 quasi op eigen houtje het Amerikaanse financiële systeem van de ondergang redde (hetgeen hij nog eens dunnetjes wist over te doen in 1907) en had dan meteen ook een indringende vraag voor hem klaar.

Wat denkt u dat de aandelenmarkten morgen zullen doen? Van onder de brede snor die de aandacht van zijn immer pimpelpaarse neus moest afleiden, snauwde onze protagonist de journalist zijn korte antwoord toe: It will fluctuate. Met de nadruk op het derde woord. Dit is het enig mogelijke correcte antwoord, wat meteen ook het diepere inzicht in de beursmechanica van deze doortastende zakenbankier typeerde. Lees verder