Chinese roulette

Alsof we nog geen problemen genoeg zouden hebben met de potentiële wijzigingen in de Amerikaanse monetaire politiek, stuurt de Chinese overheid nu aan op een robbertje vechten met financiële machtscentra die zich steeds nadrukkelijker wensen te onttrekken aan het gezag van de monetaire overheid. De ontwikkeling van deze “shadow banks” is een doorn in het oog van de Regering want via de gigantische cash pools die deze ongecontroleerde groepen kunnen aansturen, dreigt de monetaire politiek haar doelstellingen niet te bereiken.

Lees verder

Over Tobin- en andere taksen

De voorstellen over de invoering van een Europese taks op financiële transacties door banken is intussen zodanig afgezwakt, dat hieruit hooguit nog één tiende van de verwachte inkomsten kan worden gepuurd. De taks is economisch weinig relevant en levert geen enkele bijdrage in de beveiliging van het Europese bancaire systeem tegen een opflakkering van systeemrisico. Vandaar dat de enige toegevoegde waarde bestaat uit een aanvulling van de belastinginkomsten. Maar ook deze laatste doelstelling wordt nog ternauwernood bereikt na diverse interventies in de voorgestelde richtlijnen. Dit is niet eens ten onrechte want de voorstellen waren zodanig onzorgvuldig en vooral ondoelmatig geformuleerd dat je als neutrale toeschouwer alleen kan hopen dat dit met alle dergelijke slordige maatregelen zou gebeuren, vooraleer ze effectief worden en meer kwaad dan goed berokkenen. Dit is de zoveelste politieke slag in het water. Lees verder

Over hoogtevrees en snoekduiken

De combinatie van de  recente cijfer over consumentenvertrouwen en de huizenprijzen in de VSA joegen de Amerikaanse aandelenbeurzen naar nieuwe all time highs. Niet ten onrechte overigens: De bedrijfsresultaten ogen bijzonder stevig en geven –ondanks de zwakke economische conjunctuur wereldwijd- nog steeds enige groei te kennen. Niets spectaculairs, maar wel oerdegelijk. Lees verder

Sparen : Euvel of weldaad ?

In diverse commentaren wordt er flink ingehakt op het “oppotgedrag” van de Belgische spaarders: Enerzijds als ultiem bewijs van (het gebrek aan) investeringscultuur waardoor het nodige risicodragende kapitaal niet meer kan worden aangetrokken om de economie uit zijn diepe slaap te doen ontwaken. Anderzijds wordt op basis van deze oppervlakkige redenering ook een dankbaar excuus gezocht en gevonden om deze massa spaargeld als aanvullende bron voor belastingsinkomsten te beschouwen. Dit (uiterst) negatieve, maar nogal doorzichtige signaal van verhoogde belastingen, volstaat echter niet om de beoogde gedragswijziging te veroorzaken. Maar dat is natuurlijk niet de hoofdbedoeling van de taxatievoorstellen …

Een belangrijkere vraag is echter ook of “sparen” op zich nu als een euvel dan wel als weldaad voor de economie moet worden beschouwd. Lees verder

Als het regent in september …

… dan valt kerstmis (meestal) in december. Of met andere woorden : de uitspraak van Olli Rehn over de mogelijkheid om “grote” spaarders boven de 100.000 euro mee in het bad te trekken wanneer een Europese bank failliet gaat , is zodanig evident dat men zich hierbij moet afvragen welk punt de eurocommissaris hiermee eigenlijk wenst te maken. Lees verder