De Dow Jones-returnindex zoefde zonet voorbij de 2 miljoen punten …

Indien u wat ontgoocheld bent omdat de Dow Jones-prijsindex na een 3de vermetele poging er opnieuw niet in geslaagd is om zich voorbij de symbolische grens van 20.000 indexpunten te hijsen, dan kunt u misschien het volgende overwegen.

De Dow Jones-prijsindex werd op 26 mei 1896 voor het eerst berekend. Voor de bepaling van de startwaarde werd telkens de prijs van 1 aandeel van de meest representatieve beursgenoteerde bedrijven in de VS genomen, wat bij de eerste publicatie wees op een startwaarde van 40,94 indexpunten. (Van de initiële samenstelling is overigens enkel GE overgebleven.)

Op 31-12-2000 was de indexwaarde geklommen tot meer dan 10.000 punten, om op 15-12-2016 af te kloppen op een indexpeil van 19.852,24. Op een zucht van het mythische niveau van 20.000 punten. Lees verder

Mr. Blue Sky

In een desperate poging om zijn langdurige writer’s block te doorbreken, zocht Jeff Lynne, destijds de draaischijf van de succesrijke rockbank ELO, zijn toevlucht ergens aan de oevers van een Zwitsers meer. Op het eerste zicht misschien een wat bevreemdende keuze voor een mondaine artiest, maar de illustere Freddy Mercury had hem dat al voorgedaan – met het nodige gevolg, overigens. De inspiratie komt er soms zomaar aanwaaien. Enkele jaren eerder stonden de leden van Deep Purple er, na een zoveelste interne ruzie, zielloos uit hun hotelraam te turen, op zoek naar dat ene vleugje inspiratie dat hen terug op het spoor van succes zou kunnen brengen. Tot ze plotseling het hele hotel in de fik zagen vliegen (nadat een dolgedraaide fan van Frank Zappa er een vuurpijl in het plafond had gejaagd). De enorme uitslaande brand liet een diepe indruk na op de leden van de legendarische band. Maar hun artistieke aandacht werd vooral getrokken door de gitzwarte rookpluimen die zich, aangezogen door het koude water, onheilspellend over het meer van Genève verspreidden.

Smoke on the water was meteen geboren, voorzien van een van de meest aanstekelijke gitaarriffs uit de rockgeschiedenis. Lees verder

… Then we take Berlin.

Wij volgden getrouw – zoals dat hoort bij een goeroe als Leonard Cohen – zijn beleggingsadvies door een overwogen positie in Amerikaanse aandelen uit te bouwen. Maar de aandelenindex in de VS oogt intussen wat vermoeid na haar heldhaftige klauterpartij waarbij over de afgelopen jaren maar enkele keren een adempauze werd ingelast. Olie- en gaswaarden moesten sinds de terugval van de olieprijzen weliswaar ook in de VS vermeden worden maar voor het overige kon men in het wilde weg naar beurswinsten graaien, het meest uitgesproken nog in de technologie- en dienstensectoren. Het hoge niveau dat de Amerikaanse beursindices intussen hebben bereikt, zet echter aan tot enige reflectie. We zoeken manifest het antwoord op de vraag of het verantwoord is geweest om tot een dergelijke ijle hoogte te klimmen en – in het geval van een positief antwoord – of het nog enig opwaarts potentieel inhoudt. Lees verder

First we take Manhattan …

De immer knorrige Canadese bard aan wie we deze titel ontleenden, zal ons dit plagiaat ongetwijfeld graag vergeven. Het kan zijn platenverkoop – of hoe heet dat nu? – alleen maar ten goede komen en dit laatste zou bijzonder welkom zijn vermits zijn “manager” met de noorderzon en het spaarvarken van Cohen vertrokken blijkt te zijn.  Maar met de heropbouw van het financieel vermogen van Leonard loopt het intussen goed, dank u.

Deels zal dat ook te wijten zijn aan het concrete beleggingsadvies dat uit zijn – voor het overige notoir duistere teksten – kan worden afgeleid. Eerst de beurs van Wall Street bezoeken om er vervolgens een stevig overwogen positie in Amerikaanse aandelen uit te bouwen. Lees verder

Stevig vloeken mag!

Uit welingelichte bron hebben we mogen vernemen dat de volgende pauselijke encycliek mogelijk een passage bevat die volledige dispensatie verleent aan al diegenen die tijdens de recente maanden augustus en september (zelfs overmatig veel) hebben gevloekt. Het herderlijke schrijven besteedt mogelijkerwijze zelfs een volledige passage aan de overheersende onzin op de aandelenmarkten en toont begrip voor het noeste en objectieve werk van zovele analisten dat helaas niet heeft mogen opwegen tegen het geweld van oppervlakkige commentaren en het louter instinctieve gedrag van de kudde beleggers. Wat rest een welmenend mens dan anders dan zich af en toe te bedienen van een stevige krachtterm? Het zou zelfs onrechtvaardig zijn om hem of haar dan nog een schuldgevoel aan te praten. Lees verder

Dwaze maandag

24 augustus 2015 trachtte zich een plaats in de annalen van de geschiedenis af te dwingen, ergens tussen de historische Black Mondays van 1987 en 1929 in. (In de laatste jaren waren er overigens ook een Black Tuesday, Wednesday en Thursday.) Hierbij werd duidelijk niet op de kosten gekeken en werden de meest mediocre “economisten” ingehuurd (dat zijn trouwens steevast ook de duurste) om met wat oppervlakkige doomsday-voorspellingen de (momenteel erg) nerveuze beleggers de gordijnen in te jagen. Maar deze maandag kon de nagestreefde eeuwige roem echter niet bereiken en als deze dag al enig predicaat verdient, dan zal het eerder als “dwaze maandag” zijn. De dag dat beleggers niet verder keken dan de helft van een conjunctuurrapport en het verschil niet zagen tussen een (zeer interessante) aanpassing van een wisselkoersmechanisme en een devaluatie. Lees verder

Eerder pittige komkommers dit jaar …

In vroegere, aangenamere tijden werd aan financiële analisten steeds enige gemoedsrust gegund, traditioneel ergens gesitueerd in een verloren week tussen juli en augustus. Toevallig of niet, tijdens die week worden er karrenvrachten komkommers aangevoerd. Wij hebben deze groente overigens nooit echt weten te appreciëren: veel volume, weinig inhoud en in het geheel al geen smaak. De symbolische analogie tussen dit groene gedrocht en het volkomen gebrek aan enige vorm van interessant economisch (of ander) nieuwsschokkend wereldnieuws dringt zich vandaar gemakkelijk op. Lees verder

De wet van de zwaartekracht

Ondanks lovenswaardige inspanningen van Sir Isaac Newton – en de geniale correcties op de theoretische onderbouw door ene Albert Einstein – weten we deze overheersende natuurkracht weliswaar redelijk goed te beschrijven, maar nog steeds niet vte erklaren.

Het weze ons, gewone stervelingen, dan ook vergeven dat we het af en toe wat moeilijk hebben om de impact van de zwaartekracht precies in te schatten en dit zeker na een lange periode tijdens de welke de aandelen- en obligatiekoersen ontsnapt leken te zijn aan deze fundamentele neerwaartse kracht. Lees verder

God en (vooral) klein Pierke

Nu Griekenland (even?) niet meer het centrum van het universum blijkt te zijn – en God én klein Pierke (laatstgenoemde hierbij meestal niet gehinderd door enige feitelijke kennis van zaken) er nu hun mening over kwijt hebben kunnen geraken, kunnen we ons terug concentreren op andere contreien. De eurozone, China en de VS zijn tevens van enig belang voor de ontwikkeling van de wereldeconomie en het wel en wee op de internationale aandelen- en obligatiemarkten en verdienen – af en toe – vandaar enige aandacht. Lees verder