Yellen for President!

Zelfs als Amerikanofiel heeft het mij steeds verbaasd waarom een groot en machtig land als de VS er nu al een generatie lang niet in slaagt om een doortastende en geloofwaardige presidentskandidaat naar voren te schuiven, met uitzondering van (de eerste jaren van) Reagan en Clinton. De huidige president bulkt wel van de goede wil, maar botst op de onverzettelijke onwil van de republikeinse meerderheid, die tijdens zijn bewindperiode is ontstaan. Waarschijnlijk zal de weg naar deze topfunctie zo moeilijk zijn geworden, dat niemand nog op basis van zijn intrinsieke kwaliteiten de ovale kamer in Washington als werkkamer in gebruik kan nemen. Enkel als je met de nodige voorsprong kunt starten, kun je wellicht op de streep nog iets van deze voorsprong overhouden. Lees verder

Oom Dagobert is (duidelijk) in zijn nopjes.

Er zijn slechts een beperkt aantal activiteiten die een (gemiddeld) mens meer tevredenheid weten te schenken dan het uitrekenen van winst. Zeker wanneer in de voorafgaande periode het publiek hoofdschuddend stond toe te kijken en iedere gelegenheid wist aan te grijpen om met afkeurend gegrom te wijzen op het onvermijdelijke falen dat gepaard gaat met een optimistische visie op lange termijn. Nochtans was deze visie gefundeerd op strenge criteria die de drijfveren voor beursbewegingen zo objectief mogelijk in kaart willen brengen en de evolutie op de financiële markten telkens weer aftoetsen op hun fundamentele onderbouw. Lees verder

Een zero bond, perpetual

Eeuwigdurende overheidsobligaties, aan nulrente …

Ook in de jaren tachtig kon de juiste partijkaart erg nuttig zijn om, met enige gezwindheid, de trappen van de hiërarchie van het Belgische overheidsapparaat te beklimmen. Maar een belangrijk verschil met de huidige situatie is wel dat men toen een gezonde dosis humor moest hebben. Een van de meest succesrijke ambtenaren combineerde beide eigenschappen en vond zichzelf terug aan de top van de toenmalige dienst die instond voor de uitgifte van Belgische overheidsobligaties. In die periode werden de jaarrendementen nog uitgedrukt met twee betekenisvolle cijfers voor de komma en deden de decimalen er weinig toe. Nu resten er enkel nog decimalen. Lees verder

Anything goes! *

Bij dergelijke zeldzame momenten moet je even blijven stilstaan: alles stijgt … (bijna alles, toch).

Obligatiekoersen worden verder opgejaagd door het QE-programma van de ECB, de negatieve inflatieverwachtingen en de afnemende vrees voor een implosie van de eurozone. De aandelenmarkten geraken steeds meer opgewonden door het vooruitzicht van hogere bedrijfswinsten in een context van blijvend lage rente en afnemende risicoaversie. De dollar klimt door de verwachte toename van het renteverschil met de eurozone. Chinese aandelen zetten hun spectaculaire herstel voort, terwijl zelfs de olieprijs weer wat terrein wint, (onterecht) anticiperend op interne politieke veranderingen na de troonswissel in Saudi-Arabië. Lees verder

Blaffende Grieken bijten niet.

Leid uit deze titel niet te snel af dat wij ons laatdunkend willen uitdrukken over de verzuchtingen van de Griekse bevolking, die zich nu kristalliseren in de potentiële verkiezingsoverwinning van een extreme partij. Iedere analist die zich boven de obligate ideologische standaarduitspraken van een extreemlinkse partij weet te verheffen, merkt snel dat de groeiende populariteit van de antiregeringspartijen in Griekenland hun draagvlak vinden in de opgehoopte frustratie over het gevoerde beleid. En dat is minder gericht tegen de Europese Trojka (zoals in onze pers meestal naar voren wordt geschoven) maar vooral tegen het feit dat Griekse machthebbers zich in de aanloop van de crisis van 2010 op manifeste wijze wisten te bedienen van de voordelen van de Muntunie, terwijl de huidige regering vooral uitblinkt in het doorschuiven van de nadelen naar andere groepen en het afschermen van de eigen belangen – alleszins in de ogen van een groeiend aantal Griekse kiezers … Lees verder

Soms vraagt een mens zich af …

Hopelijk zal onze muzikale held het ons vergeven wanneer we zijn teksten af en toe gebruiken (soms zelfs onbewust ) om toch het licht te zien in de immer troebele omgeving van de financiële markten. Het helpt ons telkens weer om aan de verleiding te weerstaan om, zoals in de populistische pers, voortdurend een vermanend vingertje op te steken en te wijzen op de nakende afgrond. Net zoals onze Vlaamse bard hebben we dit negatieve toekomstbeeld al lang achter ons gelaten, ergens in de duistere jaren ’70, waar een dergelijk gedachtegoed thuishoort. Lees verder

Willen en niet kunnen

De aandoenlijke pogingen van de ECB ten spijt wil het écht niet lukken met de economische heropleving in de eurozone. De oorzaken (maar daarom niet de remedies) zijn genoegzaam bekend. Het goedbedoelde en doorgedreven monetaire beleid met de nadruk op zeer agressieve geldcreatie wordt immers grotendeels geneutraliseerd door het opgelegde economische besparingsbeleid dat de eurozonelanden weer in het financiële gareel moet brengen. Het marginale nut van deze besparingen neemt echter steeds nadrukkelijker af, zodat het beoogde voordeel niet wordt bereikt en de nadelen steeds meer beginnen door te wegen. Lees verder

Yes, we can … go higher on Wall Street

Nog net voordat het gordijntje van het eerste verkiezingshok in de VS opzij werd geschoven, gaf Fed-voorzitter Yellen nog een laatste monetair duwtje in de rug van haar machtige maar weinig populaire baas in het Witte Huis. Ronduit aandoenlijk hoe de monetaire politiek van dé economische supermacht op onze planeet wordt gedomineerd door een louter politieke agenda. We gaven het al geruime tijd geleden en dit bij herhaling aan dat de agressieve stimulering, via lage rente en vooral via het massaal opkopen van overheids- en bedrijfsobligaties op de financiële markten, zou eindigen op 30 oktober 2014. Geen dag eerder of later. De monetaire overheid had immers de strikte opdracht voor ogen om de economie en werkgelegenheid maximaal van adrenaline te voorzien in het licht van de halftermijnverkiezingen in de Amerikaanse Senaat. Uit opiniepeilingen bleek immers dat de Democraten ook daar hun meerderheid dreigden te verliezen zodat alle zeilen moesten worden bijgezet om het tij te keren. Lees verder

Disneyworld

Net zoals alle andere babyboomers, zijn wij in bijzondere mate beïnvloed door onze eerste impressies die ons werden uitgeprint via de hoogste vorm van kunst: de tekenfilm. Het leidmotief van deze meesterwerken van de hand van Walt Disney en zijn geniale medewerkers was zondermeer helder en duidelijk en liep als een rode draad door ieder (zeer gesmaakt) nieuw verhaal: Het komt allemaal wel goed, hoe donker of duister het er intussen ook mogen uitzien. Lees verder

Solden!

En breed verspreid nog wel. Zowel op de aandelenmarkten als aan de benzinepomp. Alleen overheidsobligaties in Duitsland en de VS worden zo mogelijk nog duurder en bieden hooguit nog een minimale vergoeding voor wie zich voor langere periodes wenst te engageren. Voor dit laatste risico halen wij echter onze neus op. Maar de dalingen op de aandelenmarkten en de olieprijzen bieden interessante perspectieven. Laat ons beginnen met de plotse, scherpe daling van de prijs van het smerige goedje, dat nog steeds als een dominante vorm van onze energievoorziening wordt aangewend. Lees verder