Vraag gewoon een hogere prijs voor je product. Dan verkoop je meer.

Wacht nog even vooraleer u – en dit niet geheel onverwacht – uw wijsvinger naar het voorhoofd brengt om het ons met een tikkende beweging duidelijk te maken dat u wel wat anders geleerd hebt over het verband tussen de prijs, de vraag en het aanbod. Dergelijke fundamentele waarheden worden niet ongestraft op de helling gezet!

Maar uw docent economie heeft u niet het hele verhaal verteld (of u maakte misschien net op dat moment toevallig gebruik van het ruime aanbod van de lokale horecazaken). Bepaalde producten bevatten immers een demonstratie-effect zoals James Duesenberry medio vorige eeuw al kon waarnemen. Het aanbiedende bedrijf komt hierdoor in een zeer benijdenswaardige positie te staan, hetgeen echter enkel gereserveerd is voor breed herkenbare, luxeproducten met beperkte transparantie voor de consument. Hoe hoger de prijs wordt gedreven, hoe meer de vraag stijgt want tegelijk met de hogere prijs neemt ook de aantrekkingskracht toe (tot ergens een maximaal punt wordt bereikt, natuurlijk). Lees verder

Moppersmurf

Net als ons witgemutste en blauwgesmurfte idool haten wij (ongeveer) alles. Om wat preciezer te zijn: alles wat de normale werking van financiële markten in de weg staat, zeker in de huidige context met beperkt opwaarts potentieel van de LT-rente en economische groei die meer dan voldoende is om zowel bedrijfsresultaten als werkgelegenheid naar een recordniveau te stuwen, zonder hierbij inflatiegevaar te veroorzaken.

Gesteund door risicopremies die nog steeds een ruime buffer aanleggen voor (onvermijdelijke) toekomstige schommelingen en extreem lage verwachte volatiliteit (afgeleid uit de optiemarkten) wisten een belangrijk aantal wereldbeurzen recent nieuwe recordniveaus te verkennen. De Dax-index in Duitsland , S&P Composite, Dow Jones en Nasdaq in the VS maar ook de algemene MSCI Europa-index bereikte een ongezien prijspeil, hetgeen helaas ook de ingedommelde doemdenkers deed ontwaken. Hun reactie is al even voorspelbaar als een regenbui in november. Lees verder

Over korte benen

Vraag ons niet om partij te kiezen in het Spaans-Catalaanse politieke conflict. We wagen ons immers liever niet aan een keuze tussen de ijzeren greep van een unitair regime en zeemzoet regionalisme. Vooral niet wanneer de eerstgenoemde groep zich van een soort buitensporig geweld bedient dat zelfs de hertog van Alva zou weten te bekoren en wanneer de tegenstrever zich beroept op zijn of haar superioriteit (van economische of enige andere orde). De gewaagde gok van de Catalaanse leider om te zwaaien met de nucleaire optie van afscheiding, lijkt zich momenteel alleszins in zijn nadeel te ontwikkelen nu het Catalaanse middenveld twijfelt en hij op de linkerflank met scherp wordt beschoten door radicale medestanders. Het vage antwoord van maandag op de vraag van Madrid of de onafhankelijkheid van de regio nu al dan niet werd uitgeroepen tijdens de lange redevoering van de Catalaanse parlementsvoorzitter op 12 oktober, legt de bal in het kamp van Madrid waar een drieste Premier (en een vervaarlijk ronkende vicepremier) met hel en verdoemenis dreigen. La Teoría del Loco – zoals u zich weet te herinneren. Lees verder

The Madman theory ( of te weten: La Teoría del Loco)

Omdat er (meer dan) ernstige twijfels waren gerezen over de geestelijke gezondheid van de Amerikaanse president, werd besloten om hem de toegang tot de nucleaire lanceringcodes te ontzeggen. Een eenvoudige ingreep volstond hier voor. De zittende president werd immers tot een wanhoopsdaad in staat geacht omdat hij maar niet wilde begrijpen dat een akkefietje als het Waterschadeschandaal tot een dergelijke proportie kon worden opgeblazen, terwijl dit voorval geen enkel politiek belang had. Nixon wist zich immers herverkozen met een (ongeëvenaarde) voorsprong van 18 miljoen stemmen op zijn tegenstander (die zelfs binnen eigen rangen erg omstreden was). Lees verder

Grootmoeder, waarom hebt u zulke grote tanden?

In de oorspronkelijke versie liep het nog faliekant af. Terecht overigens. Met een combinatie van jeugdige overmoed, manifeste ongehoorzaamheid, een excentriek rood hoofddeksel en onwaarschijnlijke naïviteit, riep het hoofdpersonage haar wrede lot alleen maar over zichzelf af.

De wolf, die overigens alleen maar zijn werk deed, had als antagonist nog de goedheid de verhaallijn van enige animositeit te voorzien met een verrassende verkleedpartij, waarbij zijn grote tanden hem helaas verraadden.

Maar verhalen met een slechte afloop verkopen niet goed, zodat de gebroeders Grimm er dan maar een ongeloofwaardige plotwending bij verzonnen om alsnog met een happy end te kunnen afsluiten. Lees verder

Nooit meer augustus!

Augustus doet altijd wat met een mens. Is het omdat de opvallend snelle afname van het aantal uren daglicht de onafwendbare komst van herfst en winter aankondigt? Of is het eerder het besef dat alles wat er te oogsten viel, nu al binnen is – ook wanneer dit niet al te veel soeps blijkt te zijn. Van de rest van het jaar moet je niets meer verwachten. Misschien is het ook de collectieve herinnering, intussen ingebakken in ons DNA, aan de dramatische mislukking die telkens volgt wanneer de grootse plannen, gesmeed in de overmoed van de voorafgaande zomermaanden, in deze vermaledijde maand tot uitvoering moeten worden gebracht. De teutoonse horden die ons landje binnentrokken op 4 augustus 1914, waanden zich tegen Kerstmis terug aan de knusse eigen haard. Het tragische Britse tegenoffensief dat in de augustus 1917 op gang werd getrokken, verslikte zich in Ieperse modder. De Iraakse dictator die op 2 augustus 1991 besloot om zijn olierijke buurlandje binnen te trekken, dacht deze klus snel te klaren. Het conflict duurt nog altijd voort. En misschien bent u het intussen vergeten, maar op diezelfde dag in 1964 besloot de Amerikaanse marine eens snel en doortastend op te treden in de baai van Tonkin, om zich pas in 1975, getraumatiseerd en in ongeziene chaos, uit Vietnam terug te trekken. Lees verder

Hoed u vooral voor haakneuzen

Hoed u vooral voor haakneuzen

We hebben het slechts van horen zeggen, maar willen het desondanks gerust als waarheid poneren: ter culturele verheffing van de Noord-Koreaanse jeugd worden de lagere scholen aldaar verfrist met muurschilderingen met een steeds weerkerend thema. Op de ene muur worden (overigens erg realistisch uitgebeeld) enkele Koreaanse jongetjes aan een boom vastgebonden en op afschuwwekkende wijze gemarteld, terwijl op de andere muur een aantal verschrikte lokale deernen zich haastig uit de voeten maken. Bij de eerste aanblik van dit tafereel is het overigens al duidelijk dat ze het niet zullen halen van hun achtervolgers, aan wier oneerbare intenties overigens bezwaarlijk kan worden getwijfeld. De boosdoeners in beide panelen zijn makkelijk identificeerbaar. Niet zozeer aan hun militaire uniformen, maar wel aan de joekel van een haakneus waarvan ze steevast voorzien zijn en dat de eenduidige associatie legt met de gehate vijand uit de VS. Lees verder

Een korte vooruitblik op wat (misschien) komen gaat

Na een zoveelste recordreeks op de tabellen te hebben gezet, zijn de waarderingen op de meeste internationale aandelenmarkten weliswaar uitdagend , maar ze zijn uiteindelijk nog steeds in lijn met een realistisch economisch scenario, dat is gebaseerd op aanhoudende bodemtarieven voor de LT-rente, negatieve beleidsrente in de eurozone en een beperkte opwaartse druk op de Amerikaanse KT-rentevoeten. De Amerikaanse beleidsrente heeft in het afgelopen jaar enkele opwaartse bijsturingen gekend, waardoor een eerstvolgende verhoging pas in december enige kans maakt, om pas tegen maart 2018 echt realistisch te worden. En dat is nog (erg) lang. Lees verder

Rugklachten

Wat er precies van aan is, durven we niet met zekerheid te stellen. Maar naar verluidt heeft Benjamin Disreali – medegrondlegger van de Britse Conservatieve partij, gevierd novellist en in bijberoep ook een paar keer premier van het Verenigd Koninkrijk na een zoveelste wispelturige beweging van het Britse pond op de internationale wisselmarkten, in diepe wanhoop uitgeroepen dat ‘only the foreign exchange has driven men more madly than love’. Inderdaad, er valt meestal weinig touw vast te knopen aan de erratische bewegingen van de wisselkoersen.

Dat staat overigens in schril contrast met de aandelenmarkten, die volgens een complex maar in ieder geval rationeel mechanisme (gebaseerd op de bewegingen van rentevoeten, het verwachte groeiritme van bedrijfsresultaten en de geboden risicopremie) momenteel naar eenzame hoogten zijn geklommen. Tot spijt van wie het benijdt. Lees verder